competentia

Latin

Etymology

    From competēns (“meeting, agreeing”) + -ia.

    Pronunciation

    Noun

    competentia f (genitive competentiae); first declension

    1. agreement, symmetry, correspondence
    2. (of the stars) conjunction
    3. (Medieval Latin) competence, expertise
      • 1251, letter from Adam Marsh to Robert Grosseteste
        • In: 2006, The Letters of Adam Marsh. Volume I. Edited and translated by C. H. Lawrence, pages 54–55:
          Super litterature competentia uestra uobis sufficiunt experimenta.
          As for his competence in letters your own test will suffice for you.
        • In: 2012, Monumenta Franciscana. Volume I. Edited by J. S. Brewer and Richard Howlett, page 108:
          Super litteraturæ competentia vestra vobis sufficiunt experimenta.
      • 1739, Traugott Thomasius, Problema iuris civilis an debitor pecuniam ob beneficium competentiae, page 8:
        Ob mutuam itaque catitatem et reuerentiam, personis quibusdam debitam, ex aequitate Praetoris introductum esse beneficium competentiae recte coniecturatur OTTO, quia omnes ICti in libris ad Edictum illud explicarunt.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    First-declension noun.

    Descendants

    References