coincidere

See also: coïncidere

Italian

Etymology

    Learned borrowing from Medieval Latin coincidō.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ko.inˈt͡ʃi.de.re/
    • Rhymes: -idere
    • Hyphenation: co‧in‧cì‧de‧re

    Verb

    coincìdere (first-person singular present coincìdo, first-person singular past historic coincìsi, past participle coincìso, auxiliary avére)

    1. (intransitive) to coincide [auxiliary avere]

    Conjugation

    Further reading

    • “coincidere”, in Collins Italian-English Dictionary
    • “coincidere” in Luciano Canepari, Dizionario di Pronuncia Italiana (DiPI)
    • “coincidere” in Aldo Gabrielli, Grandi Dizionario Italiano (Hoepli)
    • “coincidere” in Dizionario Italiano Olivetti, Olivetti Media Communication
    • “coincidere”, in Vocabolario Treccani on line (in Italian), Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2026

    Latin

    Pronunciation

    Verb

    coincidēre

    1. inflection of coincidō:
      1. third-person plural perfect active indicative
      2. second-person singular future passive indicative

    Verb

    coincidere

    1. inflection of coincidō:
      1. present active infinitive
      2. second-person singular present passive imperative/indicative

    Romanian

    Etymology

      From coincide + -re.

      Noun

      coincidere f (plural coincideri)

      1. coincidence

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative coincidere coinciderea coincideri coinciderile
      genitive-dative coincideri coinciderii coincideri coinciderilor
      vocative coincidere, coincidereo coinciderilor

      References

      • coincidere in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN