clonic

English

Etymology

    From clonus + -ic.

    Pronunciation

    Adjective

    clonic (comparative more clonic, superlative most clonic)

    1. Pertaining to clonus; having irregular, convulsive spasms.
      • 1973, Thomas Pynchon, Gravity's Rainbow:
        Hospital attendants stand by to drag the children off, drooling, screaming, having clonic convulsions.

    Antonyms

    Derived terms

    Translations

    Anagrams

    Romanian

    Etymology

      Borrowed from French clonique.

      Adjective

      clonic m or n (feminine singular clonică, masculine plural clonici, feminine/neuter plural clonice)

      1. clonic

      Declension

      Declension of clonic
      singular plural
      masculine neuter feminine masculine neuter feminine
      nominative-
      accusative
      indefinite clonic clonică clonici clonice
      definite clonicul clonica clonicii clonicele
      genitive-
      dative
      indefinite clonic clonice clonici clonice
      definite clonicului clonicei clonicilor clonicelor

      References

      • clonic in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN