clivinus

Latin

Etymology

    From clīvus (“slope, hill, rise”) + -īnus (adjectival suffix).

    Pronunciation

    Adjective

    clīvīnus (feminine clīvīna, neuter clīvīnum); first/second-declension adjective

    1. (rare) sloped, inclined

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative clīvīnus clīvīna clīvīnum clīvīnī clīvīnae clīvīna
    genitive clīvīnī clīvīnae clīvīnī clīvīnōrum clīvīnārum clīvīnōrum
    dative clīvīnō clīvīnae clīvīnō clīvīnīs
    accusative clīvīnum clīvīnam clīvīnum clīvīnōs clīvīnās clīvīna
    ablative clīvīnō clīvīnā clīvīnō clīvīnīs
    vocative clīvīne clīvīna clīvīnum clīvīnī clīvīnae clīvīna

    Descendants

    • Translingual: → Clivina, → clivinus

    References

    • Ester Lavinia Lebedinski (December 2014), Roman Vocal Music in England, 1660-1710: Court, Connoisseurs, and the Culture of Collecting‎[1] (overall work in English), University of London, Appendix III: Table of Roman Latin motets, masses and oratorios with concordances in British sources, page 283: “Advenisti clivinus ignis”