causidicus

Latin

Etymology

    From causa + -dicus.

    Pronunciation

    Noun

    causidicus m (genitive causidicī); second declension

    1. lawyer, attorney
      • 106 BCE – 43 BCE, Cicero, de oratore 1.202:
        Nōn enim causidicum nescioquem neque clāmātōrem aut rabulam hōc sermōne nostrō conquīrimus, sed eum virum, quī [...] sit ejus artis antistes [...]
        (please add an English translation of this quotation)
      • 86 CE – 103 CE, Martialis, Epigrammata 5.33:
        Carpere causidicus fertur mea carmina: quī sit
        nesciō; sī scierō, vae tibi, causidice.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Second-declension noun.

    singular plural
    nominative causidicus causidicī
    genitive causidicī causidicōrum
    dative causidicō causidicīs
    accusative causidicum causidicōs
    ablative causidicō causidicīs
    vocative causidice causidicī