carcerarius

Latin

Etymology

    From carcer (“prision, jail”) + -ārius.

    Pronunciation

    Adjective

    carcerārius (feminine carcerāria, neuter carcerārium); first/second-declension adjective

    1. (relational) of or belonging to a prison or its administration, carceral

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative carcerārius carcerāria carcerārium carcerāriī carcerāriae carcerāria
    genitive carcerāriī carcerāriae carcerāriī carcerāriōrum carcerāriārum carcerāriōrum
    dative carcerāriō carcerāriae carcerāriō carcerāriīs
    accusative carcerārium carcerāriam carcerārium carcerāriōs carcerāriās carcerāria
    ablative carcerāriō carcerāriā carcerāriō carcerāriīs
    vocative carcerārī carcerāria carcerārium carcerāriī carcerāriae carcerāria

    Derived terms

    Descendants

    • → Catalan: carcerari
    • → Italian: carcerario
    • → Spanish: carcelario

    Noun

    carcerārius m (genitive carcerāriī or carcerārī); second declension

    1. a jailkeeper, a jailer
      Synonym: carceris custōs m
      • Inscr. Grut. 80.5
      • mid 4th c. CE, Aelius Donatus, ad Ter. Phorm. 2.3.26
      • CIL 6.1057.7
    2. a prisoner
    3. (Medieval Latin, medicine) a sick or infirm person confined to bed or to a clinic [1270]

    Declension

    Second-declension noun.

    singular plural
    nominative carcerārius carcerāriī
    genitive carcerāriī
    carcerārī1
    carcerāriōrum
    dative carcerāriō carcerāriīs
    accusative carcerārium carcerāriōs
    ablative carcerāriō carcerāriīs
    vocative carcerārī carcerāriī

    1Found in older Latin (until the Augustan Age).

    Descendants

    Further reading