caramboleren
Dutch
Etymology
Borrowed from French caramboler.
Pronunciation
- IPA(key): /kaː.rɑm.boːˈleː.rə(n)/
Audio: (file) - Hyphenation: ca‧ram‧bo‧le‧ren
- Rhymes: -eːrən
Verb
caramboleren
- (intransitive, chiefly soccer) to bounce back and forth between objects
Conjugation
| Conjugation of caramboleren (weak) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | caramboleren | |||
| past singular | caramboleerde | |||
| past participle | gecaramboleerd | |||
| infinitive | caramboleren | |||
| gerund | caramboleren n | |||
| present tense | past tense | |||
| 1st person singular | caramboleer | caramboleerde | ||
| 2nd person sing. (jij) | caramboleert, caramboleer2 | caramboleerde | ||
| 2nd person sing. (u) | caramboleert | caramboleerde | ||
| 2nd person sing. (gij) | caramboleert | caramboleerde | ||
| 3rd person singular | caramboleert | caramboleerde | ||
| plural | caramboleren | caramboleerden | ||
| subjunctive sing.1 | carambolere | caramboleerde | ||
| subjunctive plur.1 | caramboleren | caramboleerden | ||
| imperative sing. | caramboleer | |||
| imperative plur.1 | caramboleert | |||
| participles | carambolerend | gecaramboleerd | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||
Related terms
References
- Matthias de Vries; Lambert Allard te Winkel (1864), “caramboleren”, in Woordenboek der Nederlandsche Taal, published 2001