candidatorius

Latin

Etymology

    From candidātus (“candidate”) + -(t)ōrius.

    Pronunciation

    Adjective

    candidātōrius (feminine candidātōria, neuter candidātōrium); first/second-declension adjective

    1. of or pertaining to a candidate for office
      • 68 BCE – 44 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum 1.1.2:
        nos in omni munere candidatorio fungendo summam adhibebimus diligentiam
        For my part I shall spare no pains in faithfully fulfilling the whole duty of a candidate

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative candidātōrius candidātōria candidātōrium candidātōriī candidātōriae candidātōria
    genitive candidātōriī candidātōriae candidātōriī candidātōriōrum candidātōriārum candidātōriōrum
    dative candidātōriō candidātōriae candidātōriō candidātōriīs
    accusative candidātōrium candidātōriam candidātōrium candidātōriōs candidātōriās candidātōria
    ablative candidātōriō candidātōriā candidātōriō candidātōriīs
    vocative candidātōrie candidātōria candidātōrium candidātōriī candidātōriae candidātōria

    References

    • “candidatorius”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “candidatorius”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “candidatorius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.