burðr

Old Norse

Etymology

    From Proto-Germanic *burþiz f, from *beraną (“to bear”).

    Noun

    burðr m (genitive burðar, plural burðir)

    1. carriage, bearing
    2. birth
    3. fœtus (the thing born), offspring
    4. (plural only) birth, extraction
      heiðinn at burðum
      heathen at birth

    Declension

    The template Template:non-decl-m-i2 does not use the parameter(s):
    3=burð
    Please see Module:checkparams for help with this warning.

    Declension of burðr (strong i-stem, ar-genitive)
    masculine singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative burðr burðrinn burðir burðirnir
    accusative burð burðinn burði burðina
    dative burð burðinum burðum burðunum
    genitive burðar burðarins burða burðanna

    Derived terms

    • afburðr m (“superiority”)
    • atburðr m (“occurrence”)
    • burðamunr m (“difference of birth”)
    • burðardagr m (“birthday”)
    • burðarmaðr m (“bearer, carrier”)
    • burðarsveinn m (“errand boy”)
    • burðartími m (“birth-time”)
    • burðartíð f (“birth-time”)

    Descendants

    • Icelandic: burður
    • Faroese: burður
    • Norwegian Nynorsk: burd
    • Old Swedish: byrþ, byrþe, biurdh, børdh, ᛒᛦᚱᚦ
    • Danish: byrd
      • Norwegian Bokmål: byrd
    • Old Gutnish: byrþ

    Further reading

    • Zoëga, Geir T. (1910), “burðr”, in A Concise Dictionary of Old Icelandic, Oxford: Clarendon Press, page 75; also available at the Internet Archive