brzdąc

Polish

Etymology

Substantivation of the active adverbial participle of *brzdać, a regional variation of bredzić.[1]

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈbʐdɔnt͡s/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɔnt͡s
  • Syllabification: brzdąc

Noun

brzdąc m pers

  1. (colloquial, endearing) nipper, tot (small child)
    Synonyms: see Thesaurus:dziecko

Declension

Declension of brzdąc
singular plural
nominative brzdąc brzdące
genitive brzdąca brzdąców
dative brzdącowi brzdącom
accusative brzdąca brzdąców
instrumental brzdącem brzdącami
locative brzdącu brzdącach
vocative brzdącu brzdące

References

  1. ^ Bańkowski, Andrzej (2000), “brzdąc”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)

Further reading

  • “brzdąc”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
  • “brzdąc”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)