bronienie

Old Polish

Etymology

    From bronić + -enie. First attested in 1448–1450.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /brɔ(ː)ɲɛɲɛː/
    • IPA(key): (15th CE) /brɔɲɛɲe/, /broɲɛɲe/

    Noun

    bronienie n

    1. (attested in Masovia) defense
    2. (attested in Greater Poland, hapax legomenon) cover, covering, protection; tegument
      • c. 1500, Wokabularz lubiński, Lubiń: inkunabuł Archiwum Archidiecezjalnego w Gnieźnie, sygn. Inc. 78d., page 135v:
        Tegmen a tego potest dici hoc tegmen […] eyn dach bronyenye
        [Tegmen a tego potest dici hoc tegmen […] eyn dach bronienie]
    3. The meaning of this term is uncertain. Possibilities include:
      1. (attested in Southern Borderlands, hapax legomenon) demeanor; appearance
        • 1880-1894 [XV med.], Sprawozdania Komisji Językowej Akademii Umiejętności‎[1], volume I, Lviv, page 80:
          W bronyenyv, w obleczenyv naszego czlowyeczenstwa nalezon yest yako czlowyek habitu inventus ut homo
          [W bronieniu, w obleczeniu naszego człowieczeństwa nalezion jest jako człowiek habitu inventus ut homo]

    Descendants

    • Polish: bronienie

    References

    Polish

    Pronunciation

    • IPA(key): /brɔˈɲɛ.ɲɛ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛɲɛ
    • Syllabification: bro‧nie‧nie

    Noun

    bronienie n

    1. verbal noun of bronić

    Declension

    Declension of bronienie
    singular
    nominative bronienie
    genitive bronienia
    dative bronieniu
    accusative bronienie
    instrumental bronieniem
    locative bronieniu
    vocative bronienie