brandur

See also: Brandur

Faroese

Etymology

From Old Norse brandr, from Proto-Germanic *brandaz.

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈbrandʊr]

Noun

brandur m (genitive singular brands, plural brandar)

  1. ember
    illur brandur liggur longst á eldi(num) ― evil weeds are growing apace; a bad penny always turns up.
  2. a sword
    • Grímur á Miðjanesi (20th verse)
      Bóndin kom av skógnum heim, tá lá gívrin undir, tekur hann til sín bitra brand - hann vegur nú títt um stundir
      The farmer came home from the forest, then the witch lied under, he took to his sharp sword - he travelled fast to get home
  3. a boy of spirit, a brave boy

Declension

m6 singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative brandur brandurin brandar brandarnir
accusative brand brandin brandar brandarnar
dative brandi brandinum brandum brandunum
genitive brands brandsins branda brandanna
m7 singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative brandur brandurin brandar brandarnir
accusative brand brandin brandar brandarnar
dative brandi brandinum brondum brondunum
genitive brands brandsins branda brandanna

Derived terms

Icelandic

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈprantʏr]
  • Rhymes: -antʏr

Noun

brandur m (genitive singular brands, nominative plural brandar)

  1. burning log
  2. sword
    Synonym: sverð

Declension

Declension of brandur (masculine)
singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative brandur brandurinn brandar brandarnir
accusative brand brandinn branda brandana
dative brandi brandinum bröndum bröndunum
genitive brands brandsins branda brandanna