branchiatus

Latin

Etymology

    From branchiae (“fish gills”) + -ātus (“-ed”, adjective-forming suffix).

    Pronunciation

    Adjective

    branchiātus (feminine branchiāta, neuter branchiātum); first/second-declension adjective

    1. (Medieval Latin) having gills; gilled

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative branchiātus branchiāta branchiātum branchiātī branchiātae branchiāta
    genitive branchiātī branchiātae branchiātī branchiātōrum branchiātārum branchiātōrum
    dative branchiātō branchiātae branchiātō branchiātīs
    accusative branchiātum branchiātam branchiātum branchiātōs branchiātās branchiāta
    ablative branchiātō branchiātā branchiātō branchiātīs
    vocative branchiāte branchiāta branchiātum branchiātī branchiātae branchiāta