bononiensis

Latin

Etymology

    From Bonōnia (“Bologna”, toponym) + -ēnsis (“-(i)an”, demonymic adjective suffix).

    Pronunciation

    Adjective

    bonōniēnsis (neuter bonōniēnse); third-declension two-termination adjective

    1. of or pertaining to the city of Bonōnia (modern-day Bologna, in Italy); Bolognese, Bononian
      • 46 BCE, Cicero, Brutus 46.169:
        Atque etiam apud socios et Latinos oratores habiti sunt […] C. Rusticelius Bononiensis, is quidem et exercitatus et natura volubilis
        There have also been orators among the allies and the Latins: […] C. Rusticellus of Bononia, a man both skilled and of voluble disposition.
      • 1304–1309, Pietro De' Crescenzi, “Petri de Crescentiis civis Bononiensis epistola in librum commodorum ruralium [Letter of Pietro de' Crescenzi, citizen of Bologna, in the book of agricultural advantages]”, in Rūrālium commodōrum librī XII [The 12 books of agricultural advantages]‎[1] (overall work in Medieval Latin), page 13; republished (manuscript), 1471:
        dn̄s petrus de creſcētijs ciuis bonon̄ · ſeip̄m ad oīa ſemꝑ mandata obſeq̓oſa paratū.
        [Dominus Petrus de Crescentiis civis bononiensis, seipsum ad omnia semper mandata obsequiosa paratum.]
        Sir Pietro de' Crescenzi, citizen of Bologna, always ready for all obsequious commands.

    Declension

    Third-declension two-termination adjective.

    singular plural
    masc./fem. neuter masc./fem. neuter
    nominative bonōniēnsis bonōniēnse bonōniēnsēs bonōniēnsia
    genitive bonōniēnsis bonōniēnsium
    dative bonōniēnsī bonōniēnsibus
    accusative bonōniēnsem bonōniēnse bonōniēnsīs
    bonōniēnsēs
    bonōniēnsia
    ablative bonōniēnsī bonōniēnsibus
    vocative bonōniēnsis bonōniēnse bonōniēnsēs bonōniēnsia

    References

    • “Bononia”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “bononiensis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.