bonitate

Interlingua

Noun

bonitate (uncountable)

  1. goodness

Latin

Noun

bonitāte

  1. ablative singular of bonitās

Romanian

Etymology

    Borrowed from German Bonität. By surface analysis, bon + -itate.

    Noun

    bonitate f (plural bonități)

    1. creditworthiness
      Synonyms: solvabilitate, solvență

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative bonitate bonitatea bonități bonitățile
    genitive-dative bonități bonității bonități bonităților
    vocative bonitate, bonitateo bonităților