bodzenie

Old Polish

Etymology

    From bóść + -enie. First attested in c. 1500.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /bɔd͡zʲɛɲɛː/
    • IPA(key): (15th CE) /bɔd͡zʲɛɲe/

    Noun

    bodzenie n

    1. (hapax legomenon, attested in Greater Poland) stitch; colic (type of physical ailment)
      • 1908 [c. 1500], Bolesław Erzepki, editor, Przyczynki do średniowiecznego słownictwa polskiego. I. Glosy polskie wpisane do łacińsko-niemieckiego słownika drukowanego w roku 1490‎[1], Lubiń, page 4:
        Kloczye, bodzenye compunctio et molestia
        [Kłocie, bodzenie compunctio et molestia]
      • c. 1500, Wokabularz lubiński, Lubiń: inkunabuł Archiwum Archidiecezjalnego w Gnieźnie, sygn. Inc. 78d., page 130v:
        Stimulus id est aculeus compunctio et molestia osczyen kloczye bodzenye
        [Stimulus id est aculeus compunctio et molestia osczyen kłocie bodzenie]

    Descendants

    • Polish: bodzenie

    References

    Polish

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /bɔˈd͡zɛ.ɲɛ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛɲɛ
    • Syllabification: bo‧dze‧nie

    Noun

    bodzenie n

    1. verbal noun of bóść

    Declension

    Declension of bodzenie
    singular
    nominative bodzenie
    genitive bodzenia
    dative bodzeniu
    accusative bodzenie
    instrumental bodzeniem
    locative bodzeniu
    vocative bodzenie