blindian
Old English
Etymology
Pronunciation
- IPA(key): /ˈblin.di.ɑn/
Verb
blindian
- (hapax legomenon) to become blind
Conjugation
Conjugation of blindian (weak, class 2)
| infinitive | blindian | blindienne |
|---|---|---|
| indicative mood | present tense | past tense |
| first person singular | blindiġe | blindode |
| second person singular | blindast | blindodest |
| third person singular | blindaþ | blindode |
| plural | blindiaþ | blindodon |
| subjunctive | present tense | past tense |
| singular | blindiġe | blindode |
| plural | blindiġen | blindoden |
| imperative | ||
| singular | blinda | |
| plural | blindiaþ | |
| participle | present | past |
| blindiende | (ġe)blindod | |
Further reading
- Joseph Bosworth; T. Northcote Toller (1898), “blindian”, in An Anglo-Saxon Dictionary, second edition, Oxford: Oxford University Press.