bliþs

Old English

Alternative forms

Etymology

From Proto-West Germanic *blīþisi. Cognate with Old Saxon blīthsia, blīđsea (“joyfulness, merriment”).

Pronunciation

  • IPA(key): /bliːθs/

Noun

blīþs f

  1. joy, gladness, bliss

Declension

Strong ō-stem:

singular plural
nominative blīþs blīþsa, blīþse
accusative blīþse blīþsa, blīþse
genitive blīþse blīþsa
dative blīþse blīþsum

Derived terms

Descendants

  • Middle English: blisse, blesse, blice, blisce, blis, blise, blys, blyss, blysse
    • English: bliss
    • Scots: bliss