blastim

Aromanian

Alternative forms

  • blastimu, blastin, blastinu

Etymology

Inherited from Late Latin blastēmō (variant of blasphēmō). Compare Romanian blestem.

Verb

blastim (third-person singular blastimã, participle blãstimatã)

  1. to curse, blaspheme

Conjugation

Conjugation of blastim
long infinitive blãstimari, blãstimare
gerund blãstimãnda
past participle blãstimatã
singular plural
first second third first second third
indicative present blastim, blastimu blastimi blastimã blãstimãm, blãstimãmu blãstimats, blãstimatsã, blãstimatsi blastimã
imperfect blãstimam blãstimai blãstima blãstimam blãstimats, blãstimatsi blãstima
simple perfect blãstimai blãstimash, blãstimashi blãstimã blãstimãm blãstimat blãstimarã
conditional present s-blãstimarim s-blãstimari, s-blãstimarishi s-blãstimari, s-blãstimare s-blãstimarim s-blãstimarit s-blãstimari, s-blãstimare
subjunctive present s-blastim, s-blastimu s-blastimi s-blastimi, s-blastime s-blãstimãm, s-blãstimãmu s-blãstimats, s-blãstimatsã, s-blãstimatsi s-blastimi, s-blastime
imperative present — blastimã — — blãstimats, blãstimatsã, blãstimatsi —
  • blãstimari / blãstimare
  • blãstimat
  • blãstem