blandidicus

Latin

Etymology

    From blandus (“soothing, pleasant, agreeable”) + -dicus (“saying”).

    Pronunciation

    Adjective

    blandidicus (feminine blandidica, neuter blandidicum); first/second-declension adjective

    1. speaking smoothly, pleasantly, soothingly; using fair words

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative blandidicus blandidica blandidicum blandidicī blandidicae blandidica
    genitive blandidicī blandidicae blandidicī blandidicōrum blandidicārum blandidicōrum
    dative blandidicō blandidicae blandidicō blandidicīs
    accusative blandidicum blandidicam blandidicum blandidicōs blandidicās blandidica
    ablative blandidicō blandidicā blandidicō blandidicīs
    vocative blandidice blandidica blandidicum blandidicī blandidicae blandidica

    References

    • “blandidicus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “blandidicus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.