birbant

See also: Birbant

Polish

Etymology

    Borrowed from Italian birbante (“rascal, rogue”). First attested in 1807.[1][2]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈbir.bant/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -irbant
    • Syllabification: bir‧bant

    Noun

    birbant m pers (female equivalent birbantka)

    1. (dated) carouser
      Synonyms: bibosz, hulaka

    Declension

    Declension of birbant
    singular plural
    nominative birbant birbanci, birbanty1
    genitive birbanta birbantów
    dative birbantowi birbantom
    accusative birbanta birbantów
    instrumental birbantem birbantami
    locative birbancie birbantach
    vocative birbancie birbanci

    1Deprecative.

    Derived terms

    adjective
    verb

    References

    1. ^ Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “birbant”, in Słownik języka polskiego
    2. ^ birbant in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “birbant”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “birbant”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)