bionik

Polish

Etymology

    Back-formation from bionika. First attested in 1966.[1][2]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈbjɔ.ɲik/
    • Rhymes: -ɔɲik
    • Syllabification: bio‧nik

    Noun

    bionik m pers

    1. bionics specialist

    Declension

    Declension of bionik
    singular plural
    nominative bionik bionicy, bioniki1
    genitive bionika bioników
    dative bionikowi bionikom
    accusative bionika bioników
    instrumental bionikiem bionikami
    locative bioniku bionikach
    vocative bioniku bionicy

    1Deprecative.

    adjective

    References

    1. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “bionik”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
    2. ^ bionik in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “bionik”, in Polish dictionaries at PWN‎[1] (in Polish)