bijnik

Polish

Etymology

    From bić + -nik. First attested in 1905.[1][2]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈbij.ɲik/
    • Rhymes: -ijɲik
    • Syllabification: bij‧nik

    Noun

    bijnik m inan

    1. (firearms, military, mechanical engineering) striker

    Declension

    Declension of bijnik
    singular plural
    nominative bijnik bijniki
    genitive bijnika bijników
    dative bijnikowi bijnikom
    accusative bijnik bijniki
    instrumental bijnikiem bijnikami
    locative bijniku bijnikach
    vocative bijniku bijniki

    References

    1. ^ Technik : podręcznik opracowany według niemieckiego pierwowzoru, wydawanego przez Stowarzyszenie "Hütte". T. 1‎[1], 1905, page 1161
    2. ^ bijnik in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “bijnik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)