biiugus

Latin

Etymology

    From bi- (“occurring twice, having two parts”) + iugus (“joined, yoked”).

    Pronunciation

    Adjective

    biiugus (feminine biiuga, neuter biiugum); first/second-declension adjective

    1. pertaining to two like members joined together, (especially with horses or draft animals): yoked in a pair
      • 20 BCE, Publius Vergilius Maro, The Aeneid:
        Tum Pallās biiugīs fugientem Rhoetea praeter / trāicit. Hōc spatium tantumque morae fuit Īlō; / Īlō namque procul validam dērēxerat hastam, / quam medius Rhoeteus intercipit, optime Teuthrā, / tē fugiēns frātremque Tyrēn, currūque volūtus / caedit sēmianimis Rutulōrum calcibus arva.
        (please add an English translation of this quotation)
      • Early 5th century CE, Maurus Servius Honoratus, In Vergilii Aeneidem commentarii:
        Biiugis erit nominativus hic biiugus: nam alias biiugibus faceret, si esset tertiae formae ab eo quod est 'hic biiugis, huius biiugis'.
        This biiugus might otherwise be called 'biiugibus', which in the nominative is 'biiugis', if I were advancing from the third form (read: third declension) which is (read: gives us) 'hic biiugis, huius biiugis'.

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative biiugus biiuga biiugum biiugī biiugae biiuga
    genitive biiugī biiugae biiugī biiugōrum biiugārum biiugōrum
    dative biiugō biiugae biiugō biiugīs
    accusative biiugum biiugam biiugum biiugōs biiugās biiuga
    ablative biiugō biiugā biiugō biiugīs
    vocative biiuge biiuga biiugum biiugī biiugae biiuga

    References

    • “biiugus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers