bezideowiec

Polish

Etymology

    From bezideowy + -iec. First attested in 1908.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /bɛz.i.dɛˈɔ.vjɛt͡s/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔvjɛt͡s
    • Syllabification: bez‧i‧de‧o‧wiec

    Noun

    bezideowiec m pers

    1. (derogatory) coaster, idealless person, directionless person (a person lacking life goals)

    Declension

    Declension of bezideowiec
    singular plural
    nominative bezideowiec bezideowcy, bezideowce1
    genitive bezideowca bezideowców
    dative bezideowcowi bezideowcom
    accusative bezideowca bezideowców
    instrumental bezideowcem bezideowcami
    locative bezideowcu bezideowcach
    vocative bezideowcu, bezideowcze bezideowcy

    1Deprecative.

    adjective
    adverb

    References

    1. ^ bezideowiec in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “bezideowiec”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “bezideowiec”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)