bevindbaar

Dutch

Etymology

From bevinden (“to find, to be located”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈvɪnt.baːr/
  • Hyphenation: be‧vind‧baar

Adjective

bevindbaar (comparative bevindbaarder, superlative bevindbaarst)

  1. (ratr) findable; able to be found or located
  2. (dated) capable of being experienced

Declension

Declension of bevindbaar
uninflected bevindbaar
inflected bevindbare
comparative bevindbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial bevindbaar bevindbaarder het bevindbaarst
het bevindbaarste
indefinite m./f. sing. bevindbare bevindbaardere bevindbaarste
n. sing. bevindbaar bevindbaarder bevindbaarste
plural bevindbare bevindbaardere bevindbaarste
definite bevindbare bevindbaardere bevindbaarste
partitive bevindbaars bevindbaarders —