benemorius

Latin

Etymology

Only attested once in Petronius’ Satyricon. Derived from bene (“well”) +‎ mōs (“manner, behavior”, oblique stem: mōr-) +‎ -ius.

Pronunciation

Adjective

benemōrius (feminine benemōria, neuter benemōrium); first/second-declension adjective

  1. (hapax legomenon) good-natured; well-mannered
    • c. 27 CE – 66 CE, Petronius, Satyricon 61:
      Cum adhuc servirem, habitabamus in vico angusto; nunc Gavillae domus est. Ibi, quomodo dii volunt, amare coepi uxorem Terentii coponis: noveratis Melissam Tarentinam, pulcherrimum bacciballum. Sed ego non mehercules corporaliter aut propter res venerias curavi, sed magis quod benemoria fuit.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

First/second-declension adjective.