bemanbaar

Dutch

Etymology

From bemannen (“to man, crew”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈmɑn.baːr/
  • Hyphenation: be‧man‧baar

Adjective

bemanbaar (comparative bemanbaarder, superlative bemanbaarst)

  1. able to be manned or crewed

Declension

Declension of bemanbaar
uninflected bemanbaar
inflected bemanbare
comparative bemanbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial bemanbaar bemanbaarder het bemanbaarst
het bemanbaarste
indefinite m./f. sing. bemanbare bemanbaardere bemanbaarste
n. sing. bemanbaar bemanbaarder bemanbaarste
plural bemanbare bemanbaardere bemanbaarste
definite bemanbare bemanbaardere bemanbaarste
partitive bemanbaars bemanbaarders —