beloonbaar

Dutch

Etymology

From belonen (“to reward”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈloːn.baːr/
  • Hyphenation: be‧loon‧baar

Adjective

beloonbaar (comparative beloonbaarder, superlative beloonbaarst)

  1. rewardable

Declension

Declension of beloonbaar
uninflected beloonbaar
inflected beloonbare
comparative beloonbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial beloonbaar beloonbaarder het beloonbaarst
het beloonbaarste
indefinite m./f. sing. beloonbare beloonbaardere beloonbaarste
n. sing. beloonbaar beloonbaarder beloonbaarste
plural beloonbare beloonbaardere beloonbaarste
definite beloonbare beloonbaardere beloonbaarste
partitive beloonbaars beloonbaarders —