beloonbaar
Dutch
Etymology
From belonen (“to reward”) + -baar.
Pronunciation
- IPA(key): /ˌbəˈloːn.baːr/
- Hyphenation: be‧loon‧baar
Adjective
beloonbaar (comparative beloonbaarder, superlative beloonbaarst)
Declension
| Declension of beloonbaar | ||||
|---|---|---|---|---|
| uninflected | beloonbaar | |||
| inflected | beloonbare | |||
| comparative | beloonbaarder | |||
| positive | comparative | superlative | ||
| predicative/adverbial | beloonbaar | beloonbaarder | het beloonbaarst het beloonbaarste | |
| indefinite | m./f. sing. | beloonbare | beloonbaardere | beloonbaarste |
| n. sing. | beloonbaar | beloonbaarder | beloonbaarste | |
| plural | beloonbare | beloonbaardere | beloonbaarste | |
| definite | beloonbare | beloonbaardere | beloonbaarste | |
| partitive | beloonbaars | beloonbaarders | — | |