beleenbaar

Dutch

Etymology

From belenen (“to pledge, impawn”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈleːn.baːr/
  • Hyphenation: be‧leen‧baar

Adjective

beleenbaar (comparative beleenbaarder, superlative beleenbaarst)

  1. eligible as collateral

Declension

Declension of beleenbaar
uninflected beleenbaar
inflected beleenbare
comparative beleenbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial beleenbaar beleenbaarder het beleenbaarst
het beleenbaarste
indefinite m./f. sing. beleenbare beleenbaardere beleenbaarste
n. sing. beleenbaar beleenbaarder beleenbaarste
plural beleenbare beleenbaardere beleenbaarste
definite beleenbare beleenbaardere beleenbaarste
partitive beleenbaars beleenbaarders —