bekroonbaar

Dutch

Etymology

From bekronen (“to crown, award”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈkroːn.baːr/
  • Hyphenation: be‧kroon‧baar

Adjective

bekroonbaar (comparative bekroonbaarder, superlative bekroonbaarst)

  1. crownable
  2. awardable, award-winning

Declension

Declension of bekroonbaar
uninflected bekroonbaar
inflected bekroonbare
comparative bekroonbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial bekroonbaar bekroonbaarder het bekroonbaarst
het bekroonbaarste
indefinite m./f. sing. bekroonbare bekroonbaardere bekroonbaarste
n. sing. bekroonbaar bekroonbaarder bekroonbaarste
plural bekroonbare bekroonbaardere bekroonbaarste
definite bekroonbare bekroonbaardere bekroonbaarste
partitive bekroonbaars bekroonbaarders —