beklaagbaar

Dutch

Etymology

From beklagen (“to lament”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈklaːx.baːr/
  • Hyphenation: be‧klaag‧baar

Adjective

beklaagbaar (comparative beklaagbaarder, superlative beklaagbaarst)

  1. lamentable

Declension

Declension of beklaagbaar
uninflected beklaagbaar
inflected beklaagbare
comparative beklaagbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial beklaagbaar beklaagbaarder het beklaagbaarst
het beklaagbaarste
indefinite m./f. sing. beklaagbare beklaagbaardere beklaagbaarste
n. sing. beklaagbaar beklaagbaarder beklaagbaarste
plural beklaagbare beklaagbaardere beklaagbaarste
definite beklaagbare beklaagbaardere beklaagbaarste
partitive beklaagbaars beklaagbaarders —