bekenbaar
Dutch
Etymology
From bekennen (“to acknowledge, confess”) + -baar.
Pronunciation
- IPA(key): /ˌbəˈkɛn.baːr/
- Hyphenation: be‧ken‧baar
Adjective
bekenbaar (comparative bekenbaarder, superlative bekenbaarst)
Declension
| Declension of bekenbaar | ||||
|---|---|---|---|---|
| uninflected | bekenbaar | |||
| inflected | bekenbare | |||
| comparative | bekenbaarder | |||
| positive | comparative | superlative | ||
| predicative/adverbial | bekenbaar | bekenbaarder | het bekenbaarst het bekenbaarste | |
| indefinite | m./f. sing. | bekenbare | bekenbaardere | bekenbaarste |
| n. sing. | bekenbaar | bekenbaarder | bekenbaarste | |
| plural | bekenbare | bekenbaardere | bekenbaarste | |
| definite | bekenbare | bekenbaardere | bekenbaarste | |
| partitive | bekenbaars | bekenbaarders | — | |