bekenbaar

Dutch

Etymology

From bekennen (“to acknowledge, confess”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈkɛn.baːr/
  • Hyphenation: be‧ken‧baar

Adjective

bekenbaar (comparative bekenbaarder, superlative bekenbaarst)

  1. acknowledgeable
  2. confessable

Declension

Declension of bekenbaar
uninflected bekenbaar
inflected bekenbare
comparative bekenbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial bekenbaar bekenbaarder het bekenbaarst
het bekenbaarste
indefinite m./f. sing. bekenbare bekenbaardere bekenbaarste
n. sing. bekenbaar bekenbaarder bekenbaarste
plural bekenbare bekenbaardere bekenbaarste
definite bekenbare bekenbaardere bekenbaarste
partitive bekenbaars bekenbaarders —