beitelen

Dutch

Etymology

18th century. From beitel +‎ -en.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈbɛi̯.tə.lə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: bei‧te‧len

Verb

beitelen

  1. (transitive) to chisel
    • 1769, Johannes le Francq van Berkhey, Natuurlyke historie van Holland, volume 2, Yntema & Tieboel, page 282:
      Onder welken de naarstige en kundige Beeldhouwer ZIESENIS, door het konstig beitelen van twee deftige Standbeelden, op de Hofstede van den Heer Raadpensionaris STEIN, zig reeds een regtmaatigen lof verworven heft.
      Among whom the diligent and skilful sculptor ZIESENIS has already earned himself well-deserved praise through his skilful chiselling of two stately statues at the estate of Lord Grand Pensionary STEIN.

Conjugation

Conjugation of beitelen (weak)
infinitive beitelen
past singular beitelde
past participle gebeiteld
infinitive beitelen
gerund beitelen n
present tense past tense
1st person singular beitel beitelde
2nd person sing. (jij) beitelt, beitel2 beitelde
2nd person sing. (u) beitelt beitelde
2nd person sing. (gij) beitelt beitelde
3rd person singular beitelt beitelde
plural beitelen beitelden
subjunctive sing.1 beitele beitelde
subjunctive plur.1 beitelen beitelden
imperative sing. beitel
imperative plur.1 beitelt
participles beitelend gebeiteld
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms