begus

Latin

Etymology

    Borrowed from Ottoman Turkish بك (beg).

    Noun

    begus m (genitive begī); second declension

    1. (New Latin) bey

    Declension

    Second-declension noun.

    singular plural
    nominative begus begī
    genitive begī begōrum
    dative begō begīs
    accusative begum begōs
    ablative begō begīs
    vocative bege begī