begrensbaar
Dutch
Etymology
From begrenzen (“to demarcate, limit”) + -baar.
Pronunciation
- IPA(key): /ˌbəˈɣrɛns.baːr/
- Hyphenation: be‧grens‧baar
Adjective
begrensbaar (comparative begrensbaarder, superlative begrensbaarst)
Declension
| Declension of begrensbaar | ||||
|---|---|---|---|---|
| uninflected | begrensbaar | |||
| inflected | begrensbare | |||
| comparative | begrensbaarder | |||
| positive | comparative | superlative | ||
| predicative/adverbial | begrensbaar | begrensbaarder | het begrensbaarst het begrensbaarste | |
| indefinite | m./f. sing. | begrensbare | begrensbaardere | begrensbaarste |
| n. sing. | begrensbaar | begrensbaarder | begrensbaarste | |
| plural | begrensbare | begrensbaardere | begrensbaarste | |
| definite | begrensbare | begrensbaardere | begrensbaarste | |
| partitive | begrensbaars | begrensbaarders | — | |