begraasbaar

Dutch

Etymology

From begrazen (“to graze on”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈɣraːs.baːr/
  • Hyphenation: be‧graas‧baar

Adjective

begraasbaar (comparative begraasbaarder, superlative begraasbaarst)

  1. grazeable, able to be grazed on (by livestock)

Declension

Declension of begraasbaar
uninflected begraasbaar
inflected begraasbare
comparative begraasbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial begraasbaar begraasbaarder het begraasbaarst
het begraasbaarste
indefinite m./f. sing. begraasbare begraasbaardere begraasbaarste
n. sing. begraasbaar begraasbaarder begraasbaarste
plural begraasbare begraasbaardere begraasbaarste
definite begraasbare begraasbaardere begraasbaarste
partitive begraasbaars begraasbaarders —