begiel

Old Polish

Etymology

Borrowed from Old High German [Term?]. First attested in c. 1500.

Pronunciation

  • IPA(key): (10th–15th CE) /bɛɡɛlʲ/
  • IPA(key): (15th CE) /bɛɡɛlʲ/

Noun

begiel m animacy unattested

  1. (attested in Greater Poland) obwarzanek; pretzel; kolach; ring-shaped dough product, steamed before baking or being cooked in oil
    • 1908 [c. 1500], Bolesław Erzepki, editor, Przyczynki do średniowiecznego słownictwa polskiego. I. Glosy polskie wpisane do łacińsko-niemieckiego słownika drukowanego w roku 1490‎[1], Lubiń, page 2:
      Artocopus est panis pistus in oleo, ein Krapff, paczek vel nągnyeczyony chleb vel ornaph vel begel
      [Artocopus est panis pistus in oleo, ein Krapff, pączek vel nagnieciony chleb vel ornaf vel begiel]

Descendants

  • Polish: begiel

References

Polish

Alternative forms

Etymology

    Inherited from Old Polish begiel. Doublet of bajgiel.

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈbɛ.ɡjɛl/
    • Rhymes: -ɛɡjɛl
    • Syllabification: be‧giel

    Noun

    begiel m inan

    1. (obsolete) obwarzanek; pretzel; kolach

    Declension

    Declension of begiel
    singular plural
    nominative begiel begle
    genitive begla begli
    dative beglowi beglom
    accusative begiel begle
    instrumental beglem beglami
    locative beglu beglach
    vocative beglu begle

    Further reading