bedingbaar

Dutch

Etymology

From bedingen (“negotiate, stipulate”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈdɪŋ.baːr/
  • Hyphenation: be‧ding‧baar

Adjective

bedingbaar (comparative bedingbaarder, superlative bedingbaarst)

  1. negotiable, stipulatable

Declension

Declension of bedingbaar
uninflected bedingbaar
inflected bedingbare
comparative bedingbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial bedingbaar bedingbaarder het bedingbaarst
het bedingbaarste
indefinite m./f. sing. bedingbare bedingbaardere bedingbaarste
n. sing. bedingbaar bedingbaarder bedingbaarste
plural bedingbare bedingbaardere bedingbaarste
definite bedingbare bedingbaardere bedingbaarste
partitive bedingbaars bedingbaarders —