bedilbaar

Dutch

Etymology

From bedillen (“complain”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈdɪl.baːr/
  • Hyphenation: be‧dil‧baar

Adjective

bedilbaar (comparative bedilbaarder, superlative bedilbaarst)

  1. (obsolete) complainable, demurrable

Declension

Declension of bedilbaar
uninflected bedilbaar
inflected bedilbare
comparative bedilbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial bedilbaar bedilbaarder het bedilbaarst
het bedilbaarste
indefinite m./f. sing. bedilbare bedilbaardere bedilbaarste
n. sing. bedilbaar bedilbaarder bedilbaarste
plural bedilbare bedilbaardere bedilbaarste
definite bedilbare bedilbaardere bedilbaarste
partitive bedilbaars bedilbaarders —