beboetbaar

Dutch

Etymology

From beboeten (“to fine”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈbut.baːr/
  • Hyphenation: be‧boet‧baar

Adjective

beboetbaar (comparative beboetbaarder, superlative beboetbaarst)

  1. liable to a fine
  2. punishable by a fine

Declension

Declension of beboetbaar
uninflected beboetbaar
inflected beboetbare
comparative beboetbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial beboetbaar beboetbaarder het beboetbaarst
het beboetbaarste
indefinite m./f. sing. beboetbare beboetbaardere beboetbaarste
n. sing. beboetbaar beboetbaarder beboetbaarste
plural beboetbare beboetbaardere beboetbaarste
definite beboetbare beboetbaardere beboetbaarste
partitive beboetbaars beboetbaarders —