beþa

See also: beya and bétha

Old English

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈbe.θɑ/, [ˈbe.ðɑ]

Verb

beþa

  1. singular imperative of beþian

Old Swedish

Etymology

From Old Norse beiða, from Proto-Germanic *baidijaną.

Verb

bēþa

  1. to demand

Conjugation

Conjugation of bēþa (weak)
present past
infinitive bēþa —
participle bēþandi, bēþande bēdder
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk bēþir bēþi, bēþe —   bēddi, bēdde bēddi, bēdde
þū bēþir bēþi, bēþe bēþ bēddi, bēdde bēddi, bēdde
han bēþir bēþi, bēþe —   bēddi, bēdde bēddi, bēdde
vīr bēþum, bēþom bēþum, bēþom bēþum, bēþom bēddum, bēddom bēddum, bēddom
īr bēþin bēþin bēþin bēddin bēddin
þēr bēþa bēþin —   bēddu, bēddo bēddin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk bēþis bēþis, bēþes —   bēddis, bēddes bēddis, bēddes
þū bēþis bēþis, bēþes —   bēddis, bēddes bēddis, bēddes
han bēþis bēþis, bēþes —   bēddis, bēddes bēddis, bēddes
vīr bēþums, bēþoms bēþums, bēþoms —   bēddums, bēddoms bēddums, bēddoms
īr bēþins bēþins —   bēddins bēddins
þēr bēþas bēþins —   bēddus, bēddos bēddins