beëindigbaar

Dutch

Etymology

From beëindigen (“to end”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈɛi̯n.dəx.baːr/
  • Hyphenation: be‧ëin‧dig‧baar

Adjective

beëindigbaar (comparative beëindigbaarder, superlative beëindigbaarst)

  1. endable, terminable

Declension

Declension of beëindigbaar
uninflected beëindigbaar
inflected beëindigbare
comparative beëindigbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial beëindigbaar beëindigbaarder het beëindigbaarst
het beëindigbaarste
indefinite m./f. sing. beëindigbare beëindigbaardere beëindigbaarste
n. sing. beëindigbaar beëindigbaarder beëindigbaarste
plural beëindigbare beëindigbaardere beëindigbaarste
definite beëindigbare beëindigbaardere beëindigbaarste
partitive beëindigbaars beëindigbaarders —