bastardus

Latin

Etymology

    Uncertain, perhaps from Frankish *bāst (“marriage”), or from Vulgar Latin bastum (“packsaddle”), thus a child born while travelling; see bastard.

    Adjective

    bastardus (feminine bastarda, neuter bastardum); first/second-declension adjective (Medieval Latin)

    1. bastard (of illegitimate descent)
      Antonym: lēgitimus
      Hyponyms: nothus, spurius
    2. impure

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Derived terms

    Descendants

    Noun

    bastardus m (genitive bastardī); second declension

    1. (Medieval Latin) bastard
      Synonym: illēgitimus
      • 1430, Statuta Sabaudiae [Statutes of Savoy], book 3, chapter 3:
        Filii legitimi bastardorum nobilium non debent deferre cognomen et arma ipsorum nobilium, nisi de licentia capitis illius generis.
        The legitimate sons of noble bastards must not pass on the surname and arms of those nobles, unless permitted by the head of their family.

    Declension

    Second-declension noun.

    References

    • "bastardus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • bastardus in Bayerische Akademie der Wissenschaften (1967– ), Mittellateinisches Wörterbuch, Munich: C.H. Beck
    • Niermeyer, Jan Frederik (1976), “bastardus”, in Mediae Latinitatis Lexicon Minus, Leiden, Boston: E. J. Brill, page 87