bairactar

Romanian

Etymology

    Borrowed from Ottoman Turkish بیراقدار (bayrakdar). First attested in 1776.

    Noun

    bairactar m (plural bairactari)

    1. (obsolete) flag-bearer

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative bairactar bairactarul bairactari bairactarii
    genitive-dative bairactar bairactarului bairactari bairactarilor
    vocative bairactarule bairactarilor

    References

    • bairactar in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN