auxiliator
Latin
Etymology
Etymology tree
From auxilior (“to help”) + -tor.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [au̯k.sɪ.liˈaː.tɔr]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [au̯k.si.liˈaː.tor]
Noun
auxiliātor m (genitive auxiliātōris); third declension
Declension
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | auxiliātor | auxiliātōrēs |
| genitive | auxiliātōris | auxiliātōrum |
| dative | auxiliātōrī | auxiliātōribus |
| accusative | auxiliātōrem | auxiliātōrēs |
| ablative | auxiliātōre | auxiliātōribus |
| vocative | auxiliātor | auxiliātōrēs |
Descendants
- Catalan: auxiliador
- French: auxiliateur
- Galician: auxiliador
- Italian: ausiliatore
- Portuguese: auxiliador
- Spanish: auxiliador
Verb
auxiliātor
- second/third-person singular future active imperative of auxilior
References
- “auxiliator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “auxiliator”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “auxiliator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
Categories:
- Latin terms derived from the Proto-Indo-European root *h₂ewg-
- Latin terms suffixed with -tor
- Latin 5-syllable words
- Latin terms with IPA pronunciation
- Latin lemmas
- Latin nouns
- Latin third declension nouns
- Latin masculine nouns in the third declension
- Latin masculine nouns
- Latin non-lemma forms
- Latin verb forms