auspicalis
Latin
Etymology
Etymology tree
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [au̯s.pɪˈkaː.lɪs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [au̯s.piˈkaː.lis]
Adjective
auspicālis (neuter auspicāle, adverb auspicāliter); third-declension two-termination adjective
- ominous, of or pertaining to omens
- 77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 32.1.4:
- ut res est, etiam auspicalis pisciculus, siquidem novissime tum in urbem reversus ille imperator suis telis confossus est
- As it turned out, the little fish was ominous, as very soon after the Emperor returned to Rome, he was stabbed by his own men
- ut res est, etiam auspicalis pisciculus, siquidem novissime tum in urbem reversus ille imperator suis telis confossus est
Declension
Third-declension two-termination adjective.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | auspicālis | auspicāle | auspicālēs | auspicālia | |
| genitive | auspicālis | auspicālium | |||
| dative | auspicālī | auspicālibus | |||
| accusative | auspicālem | auspicāle | auspicālīs auspicālēs |
auspicālia | |
| ablative | auspicālī | auspicālibus | |||
| vocative | auspicālis | auspicāle | auspicālēs | auspicālia | |
References
- “auspicalis”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “auspicalis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- auspicalis in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 1, Hahnsche Buchhandlung
Categories: