auspicalis

Latin

Etymology

    From auspicor + -ālis.

    Pronunciation

    Adjective

    auspicālis (neuter auspicāle, adverb auspicāliter); third-declension two-termination adjective

    1. ominous, of or pertaining to omens
      • 77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 32.1.4:
        ut res est, etiam auspicalis pisciculus, siquidem novissime tum in urbem reversus ille imperator suis telis confossus est
        As it turned out, the little fish was ominous, as very soon after the Emperor returned to Rome, he was stabbed by his own men

    Declension

    Third-declension two-termination adjective.

    singular plural
    masc./fem. neuter masc./fem. neuter
    nominative auspicālis auspicāle auspicālēs auspicālia
    genitive auspicālis auspicālium
    dative auspicālī auspicālibus
    accusative auspicālem auspicāle auspicālīs
    auspicālēs
    auspicālia
    ablative auspicālī auspicālibus
    vocative auspicālis auspicāle auspicālēs auspicālia

    References

    • “auspicalis”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “auspicalis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • auspicalis in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 1, Hahnsche Buchhandlung