assoliment

Catalan

Etymology

    From assolir +‎ -ment. First attested in 1696.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): (Northern) [ə.su.liˈme̞n]
    • IPA(key): (Balearic) [ə.so.liˈment]
    • IPA(key): (Central) [ə.su.liˈmen]
    • IPA(key): (Valencia) [a.so.liˈment]
    • IPA(key): (Northwestern) [a.so.liˈmen]
    • Audio (Barcelona):(file)

    Noun

    assoliment m (plural assoliments)

    1. achievement, attainment

    References

    1. ^ “assoliment”, in Gran Diccionari de la Llengua Catalana, Grup Enciclopèdia Catalana, 2026

    Further reading