aspirare

See also: aspiraré

Asturian

Verb

aspirare

  1. first-person singular pluperfect indicative of aspirar
  2. third-person singular pluperfect indicative of aspirar
  3. first-person singular imperfect preterite subjunctive of aspirar
  4. third-person singular imperfect preterite subjunctive of aspirar

Italian

Etymology

From Latin aspīrāre, probably borrowed.

Pronunciation

  • IPA(key): /as.piˈra.re/
  • Rhymes: -are
  • Hyphenation: a‧spi‧rà‧re

Verb

aspiràre (first-person singular present aspìro, first-person singular past historic aspirài, past participle aspiràto, auxiliary avére)

  1. (transitive) to inhale or breathe in
  2. (transitive) to suck up
  3. (transitive) to aspirate (all senses)
  4. (intransitive) to aspire [with a ‘to’]

Conjugation

Anagrams

Latin

Verb

aspīrāre

  1. inflection of aspīrō:
    1. present active infinitive
    2. second-person singular present passive imperative/indicative

Romanian

Etymology

    From aspira + -re.

    Noun

    aspirare f (plural aspirări)

    1. aspiration

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative aspirare aspirarea aspirări aspirările
    genitive-dative aspirări aspirării aspirări aspirărilor
    vocative aspirare, aspirareo aspirărilor

    Spanish

    Verb

    aspirare

    1. first/third-person singular future subjunctive of aspirar