aspel

Aromanian

Alternative forms

Etymology

From a Vulgar Latin root *experlavō, from Latin perlavō. Compare Daco-Romanian spăla, spăl.

Verb

aspel (third-person singular aspealã, participle aspilatã)

  1. to wash
  2. (reflexive, mi-aspel) to wash oneself

Conjugation

Conjugation of aspel
long infinitive aspilari, aspilare
gerund aspilãnda
past participle aspilatã
singular plural
first second third first second third
indicative present aspel, aspelu aspelj aspealã aspilãm, aspilãmu aspilats, aspilatsã, aspilatsi aspealã
imperfect aspilam aspilai aspila aspilam aspilats, aspilatsi aspila
simple perfect aspilai aspilash, aspilashi aspilã aspilãm aspilat aspilarã
conditional present s-aspilarim s-aspilari, s-aspilarishi s-aspilari, s-aspilare s-aspilarim s-aspilarit s-aspilari, s-aspilare
subjunctive present s-aspel, s-aspelu s-aspelj s-aspeali, s-aspeale s-aspilãm, s-aspilãmu s-aspilats, s-aspilatsã, s-aspilatsi s-aspeali, s-aspeale
imperative present — aspealã — — aspilats, aspilatsã, aspilatsi —
  • aspilari / aspilare
  • aspilat
  • lau

Indonesian

Etymology

Borrowed from Dutch haarspeld (“hairpin”).

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈas.pəl/, [ˈas.pəl]

Noun

aspel (plural aspel-aspel)

  1. (colloquial) hairpin
    Synonym: arnal

Further reading